|
خیزش اجتماعی مصر علیه مبارک ها |
 |
 |
 |
|
نوشته شده توسط Administrator
|
|
شنبه ، 2 مرداد 1389 ، 22:28 |
|
نویسنده: محمد الحمامصي مترجم: برهان محمودی
آیا شاهد انقلابی اجتماعی در مصر خواهیم بود؟ پاسخ به این سؤال خیلی مهم است.
«أم احمد» دارد سوار اتوبوس وابسته به شرکت حمل و نقل عمومی ”قاهره“ میشود. میخواهد به انستیتو سرطان شناسی مصر برود. پسر جوانی که حدوداً بیست ساله است، همراه اوست. گویا بیمار، همین جوان است. یکی در اتوبوس، جای خود را به أم احمد میدهد. وی با بغلدستی خود و چند نفر دیگر از مسافرانی که در مقابل و یا پشت سرش نشستهاند، شروع میکند به صحبت کردن. از بیپولی و بدبختی و بیچارگیش و نیز از رفتار سنگدلانه پزشکان و پرستان انستیتو مینالد. از اینکه ”با ما مانند سگ رفتار میکنند“، شکایت دارد. همه کسانی که صدایش را میشنوند، با او همنوا میشوند که هر کس به بیمارستان میرود، با او بدرفتاری میشود. مردم مصر میگویند: اینجا نه علم پزشکیش پیشرفته است و نه پزشکان خوبی دارد. صحیح و سالم وارد بیمارستان میشوی و بیمار، خارج!
کشاورزی که اهل ”طنطا“ است و برای معالجه به پایتخت آمده، سؤال خوبی میکند: اگر آنطور که ادعا میکنند بیمارستانها و پزشکان مصر در سطح بالایی هستند، پس چرا رییسجمهور، نخستوزیر، پولدارها، افراد بانفوذ و خانوادههایشان برای معالجه و درمان بیماریهای خود به خارج از کشور میروند؟! سپس آهی میکشد و ادامه میدهد: مرگ ما برای آنها اهمیتی ندارد. مهم اینست که خود زنده بمانند!
اخیرا صحنههایی در مصر میبینی که پیشتر در این کشور چندان رایج نبود. زنان یا مردانی که در میان زبالهها و یا پسمانده غذاها به دنبال یافتن تکه نانی یا باقیمانده غذایی هستند که بشود آن را برای خود و یا خانوادهشان به همراه ببرند! به وضوح میبینی که با چه خجالتی و یا ترس از دیده شدن از سوی عابری که آنها را بشناسد، غذاها را درون کیسههای همراه خود میریزند.
همه مردم مصر از فساد نظام حاکم نالان و شاکیند. سؤال اینست که آیا در آستانه انتخابات ریاستجمهوری، این نارضایتی عمومی به خیزش اجتماعی علیه دولت مبارک تبدیل میشود؟ به این سؤال نمیتوان بلافاصله پاسخ داد. البته این مسأله مسبوق به سابقه است و ناگهانی و دفعهای نیست. مدتهاست که مردم مصر از استبداد و دیکتاتوری هیأت حاکمه ناراضیاند؛ به کشته شدن و مرگ فرزندان و جوانان خود اعتراض دارند؛ به نبود امنیت و دزدی و غارت اموال خود معترضند؛ از شکنجه معترضان سخت شکایت دارند... باید برای به ثمر رسیدن این اعتراضات، رهبری که بتواند ملت مصر را هماهنگ کند و به اعتراضات سازماندهی ببخشد، نیاز است.
با آنکه برخی از نشریات محلی و سراسری تظاهرات، راهپیماییها و یا اعتصابهای مردم مصر را پوشش میدهند و آنها را برای ادامه این اعتراضها، ترغیب میکند و نیز علیرغم خشم و نارضایتی عمومی از دولت در مصر، اما در بسیاری از این راهپیماییها و تظاهراتی که اتفاقا در حال افزایش روزافزون است، تنها کاگران و کارمندانی که به وضعیت درآمد و حقوق خود اعتراض دارند، شرکت میکنند. بسیاری از مردم فکر میکنند شرکت در فلان راهپیمایی کارگری ربطی به آنها ندارد. در حالی که اگر این وضع(فساد بیحد و حصر حکومت) ادامه یابد، همه مردم از آن متضرر خواهند شد.
حکومت، خشم و نارضایتی عمومی را درک کرده است. مؤید آن، افزایش مراقبتها و محافظتهای امنیتی و سیاسی در کشور است. هم نیروهای رسمی و پلیس را افزایش دادهاند و هم نیروهای اطلاعاتی بیشتری میان مردم فرستاده شده است. البته مردم هرجا که یکی از نیروهای پلیس را میبینند، او را طرد میکنند و یا متفرق میشوند. اما جاسوسها و خبرچینها را نمیشود کاری کرد. آنها همه جا هستند و صحبتهای مردم را گزارش میدهند. به خصوص در مجامعی که نامی از البرادعی یا عمرو موسی به میان میآید!
جالب اینکه خاص و عام در شکایت از وضعیت فساد حاکم بر جامعه و ظلم حکومت بر مردم با هم همراهند. اگر در کنار یکی از مدیران حکومتی(چه مدیران رده بالا و چه مدیران رده میانی) بنشینی، لب به درد دل میگشاید و معمولاً میگوید این همان حکومتی است که با هزاران امیدوآرزوبدان پیوستم. اماحالا...! اگر با مردم عامی صحبت کنی، هزاران دلیل و برهان برای تو میآورند که مسئولیت تمام خسارات و صدمههایی که دیدهاند، دولت است.
خلاصه اینکه اگر این روزها در مصر در هر جایی و در هر تجمع و مکانی حاضر شوی، از کوچک و بزرگ بر این نظر متفقند که باید کشور را از شر حکومت 29 ساله مبارک نجات داد؛ چراکه در صورت ادامه حکومت او یا خانوادهاش، اوضاع اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مصر از این هم بدتر خواهد شد!
هنوز در بسیاری از شهرهای کوچک و روستاها، لولهکشی گاز و آب آشامیدنی سالم وجود ندارد؛ بنابر اعلام مقامات رسمی وزارت بهداشت مصر، بسیاری از خدمات درمانی بیمارستانهای این کشور در سطحی بسیار نامطلوب قرار دارند؛ وضع تغذیه مردم نابسامان است؛ کارخانهها از حالت سوددهی و تولید مطلوب خارج شدهاند و ...
حال سؤال اول مقاله را مطرح کردیم، تکرار میکنیم: ”آیا نارضایتی عمومی به یک خیزش عمومی علیه دولت فاسد مصر منجر خواهد شد؟“ پاسخ اینست که اگر همه مصریها در اعتراضات شرکت داشته باشند، این خیزش عمومی به طوفانی علیه دولت مبارک منتهی میشود؛ در غیر این صورت، وضع به همین شکل ادامه مییابد.
اما باید این تغییر وضعیت و انتقال حکومت به شکلی مسالمتآمیز باشد که تبلور آن قطعا در انتخابات و با حضور همهجانبه مردم خواهد بود. فرقی نمیکند چه شخصی از مخالفان رأی بیاورد؛ البرادعی باشد یا عمرو موسی یا احمد زویل. فقط خانواده مبارک نباشد. البته حسنی مبارک میداند یا باید جمال مبارک را به عنوان نائب خود معرفی کند که قطعا به دلیل افشای فساد گسترده اقتصادی او هیچ شانسی ندارد و یا باید در قانون اساسی دست ببرد تا خود بتواند در مسند امور باقی بماند که باز هم زمانی برای این کار ندارد. بنابراین تنها شانس مردم مصر برای رهایی از زیر یوغ 30 ساله مبارکها، شرکت گسترده در انتخابات است.
|
